تو زندگی بعضی چیزا بزرگند،  بعضی چیزا کوچیک، بعضی چیزا ساده، بعضی چیزا مهم.بزرگ مثل به دنیا اومدنت، کوچیک مثل غم، ساده مثل محبت، مهم مثل تو

                                         درود به ایراندخت 9 عزیزم

امروز می خوام از تو بگم. می دونی همه چی از کجا شروع شد؟ ترم 1...آبان 85 ... سره کلاس بودیم که استاد ممتاز بهمون پیشنهاد ایجاد یه وبلاگو  به عنوان یکی از تکالیف درسی بهمون داد... ! ولی من که بلد نبودم... اول خواستم از خواهرم کمک بگیرم... به هر حال من که نمی تونسم تنهایی یه وبلاگ بسازم! مگه به همین راحتی بود؟!

یه ماه گذشت.  دیدم نه خیر! مثل اینکه باید خودم دست به کار شم. توی یکی از این سایت های وبلاگ سازی...مثل میهن بلاگ...بلاگفا... یه سر به بلاگفا زدم. پیداش کردم... "ایجاد یک وبلاگ جدید"... انتخاب قالب ... عجب قسمتهای جالبی داشت... انتخاب اسم وبلاگ.... انتخاب عنوان... استاد ممتاز گفته بود این وبلاگو بسازیم که هم توش خاطره های روزمره رو بنویسیم و هم بعضی از تکلیفامون رو توش بذاریم ...باید برات یه عنوان می نوشتم... : دیروز من، امروز من، فردای من... اسمت رو هم بزارم: عاشق صادق...نه نه... دختر ایران... پیدا کردم! "ایراندخت". ولی یکی دیگه با این اسم ساخته بود! ای بابا! با خودم گفتم یه عدد بذارم بعدش...9 قشنگترین عدده. نمی دونم از اسمت خوشت می آد یا نه. ولی می دونم چه اسمتو دوست داشته باشی چه نه، فکر نکنم بتونی عوضش کنی. ایراندخت9.بلاگفا! قشنگه دیگه ؟!  چند وقت گذشت تا خودمم به اسمت عادت کردم.  و من اون روزا تمام سعی ام رو می کردم که بهترین فونت و قالب رو واست درست کنم.

دی ماه 85 شد. وقت اون شده بود که اولین تکلیفم رو برای استادم به نمایش بگذاری . یه مقاله  با عنوان "نماد های خشونت در رسانه ها و جامعه ی امروز ایران"... فردای اون روز یه شعر سرودم... و اونو تقدیم کردم به دوست خوبم نورا.... خوشحال بودم  از اینکه می دیدم با تو می تونم احساسات قلبی و درونی خودم رو به دوستام بگم... از شعر های حمید مصدق هم برات گذاشتم... از روزه تولدم برات گفتم، بیوگرافی یه ی پدرم  که یکی از تکلیفای درسیم بود رو نوشتم و یه شعر تقدیم روح پاکش کردم... و این شعر برای همیشه برام موندگار شد. و این موندگاری رو مدیون تو می دونم... از موفقیت هام برات گفتم. از روزای خوب و روزهای سخت. از خاطره های کودکیم، نوجونیم، خاطرات روزای کنکور رو با تو مرور کردم. از کارای روزمره ام برات نوشتم .از شیطونی هام....

حدود یک ماه بعد  اولین نظر راجع به تو گذاشته شده بود... از اون سره ایران بود. یکی از مربی های اسکیت. و بازم کامنت های ی از بچه های دانشگاه برات اومد. از همون روزا بود و از همون کامنتهای  کوچولو که من حس کردم می تونم با وجود  تو موفق تر باشم. احساس خوبی داشتم. چون دیگه خاطره هام تو ورق هایی نوشته نمی شد که بعد از یه مدتی گمشون کنم و دیگه سراغشون رو نگیرم. حالا دیگه تو بودی و با وجود تو می شد راحت تر و بهتر حرفام رو بزنم. همیشه خیلی دوست داشتم و دارم  که  دوستای جدید پیدا کنم و تو بهترین رفیق این راه بودی... و من با این وبلاگ کوچیکم تونستم خیلی دوستای خوبی پیدا کنم. دوستایی که بتونم ازشون چیزایی خوب یاد بگیرم. و هیچ وقت دلم نمی خواد این دوستام رو از دست بدم.... بعد از یه مدت تصمیم گرفتم به جای خاطره نویسی بیام و مسایل اجتماعی رو بررسی کنم. اولین مطلبم رو یادته؟  در مورد موسیقی و تاثیرش تو زندگی بود. بحث خوبی بود. توی اون پست بود که دوستان و دشمنان زیادی واسم پیدا کردی!!! ولی بی شوخی... از اونجا بود که به من آمادگی دادی که همیشه کامنت ها نباید موافق نظرات من باشن. در هر صورت از اون به بعد خیلی چیزا عوض شد. شروع کردم به داستان نویسی. اتفاقای روزمره رو برات می نوشتم... قضیه ی من و سپیده و من و اون خانومه تو اتوبوس از همه ی پست های من بهتر به نظر میومد... به حدی که توی یکی از هفته نامه های محلی هم چاپ شد.. شاید اگه تو نبودی هیچوقت به اینجا نمی رسیدم... چه روزایی رو طی کردم... یادش به خیر.... روزای اول تولدت تا یک ماه هیچ کامنتی نبود و من هفته ها منتظر یک دونه کامنت بودم... ولی حالا آخرین اینقدر دوست پیدا کردی که  توی یک هفته مهمونا 60تا کامنت می زارن. و در آخرین پستم 85 تا...  شاید به خاطر حمایت های دوستام بوده که به اینجا رسیدم. ایراندخت...  احساس می کنم قدر این روزا رو بیشتر باید بدونم... روزای جوونی... دوست دارم بدونم تا چند سالگی می تونم واست تولد بگیرم... از موقعی که  وارد زندگیه من شدی، تغییرات ملموسی رو برام ایجاد کردی... شاید توی این یک سال بهترین دوستم بودی. چون به عشق تو خیلی تصمیما با خودم گرفتم، خیلی کارها رو انجام دادم... با وجود تو، من کمتر از قبل احساس تنهایی می کردم... و حالا دیگه به جایی رسیدم که واقعا بهت وابسته شدم. امیدوارم تا موقعی که هستم، تو هم باشی... به قوله یکی از مهمون هات: ایشالا خودت 100 ساله بشی و ایراندختت 81 ساله!!!

و حالا.... لا اقل از بابت تو از یه چیزی مطمئنم و اونم اینه که تو این یه سال خوب شناختمت. شناختمت که  بی معرفت نیستی !  یعنی ساختارت این اجازه رو بهت نمی ده! اگرچه بعضی ها می تونن ساختارت رو عوض کنن... تو این دورو زمون که همه ی سایت ها فیلتر شدن شاید تو هم یه روز فیلتر شی... امیدوارم تا هستی ، راهنمای خوبی برای دوستام باشی... ولی فعلا  به بودن و موندنت مطمئنم و همین قشنگترین حسی یه که می تونی بهم بدی... و دیگه همه چی بستگی به وفاداری خودم داره... و در آخر حرفام می خوام بهت بگم:

                                ایراندخت عزیزم: تولد یک سالگیت مبارک.