آفتاب به چشمام می زد. زمین هم نور رو منعکس می کرد... چقدر نور... ابرو هام به هم گره خورد... نور شدید بود. منم که طبق معمول عینک دودیم رو جا گذاشته بودم تو اتاقم. به خودم خندیدم و گفتم عینکت رو خریدی واسه رو طاقچه! یه حسی باهام حرف زد... عینک رو بی خیال... خوشحال باش که می تونی نور رو ببینی! از چیزایی که دور و برت هستند لذت ببر... فرصت های لذت بردنت رو با حسرت نداشتن چیزایی که نداری از بین نبر... به انتهای اون بلوار دقت کردم... درخت هایی پر ازبرف... تمام چمن ها سفید.  یه پیکان نارنجی اومد... دربو داغون. حوصله اش رو نداشتم که برای سمند زرد تر و تمیز وایستم... به این فکر کردم که این راننده ی بیچاره که پیکان داره نباید نون در باره؟! سوار شدم.. به مقصد "مستقیم" ...

MP3 ایم رو روشن کردم... رو آهنگه داریوش بود: یه روزی می آد که نمی دونیم کی هستیم...  یاره کی بودیم و عشق کی بودیم و چی هستیم... به خودم یه نیشخند زدم. از پل روی رودخونه رد شدیم. قرسو یخ زده بود... راننده داشت یه حرفایی می زد... نمی شنیدم. واسم مهم نبود...

شروع کردم به تک زنگ زدن به دوستام... و همه اون لحظه دمه دست بودن... حس خوبی داشتم.. چه دوستای خوبی دارم...

از در استادیوم  که رد شدیم یاد هیئت اسکیت افتادم. با خودم گفتم یه سر بزنم به هیئت ببینم چه خبره... روسریم رو کمی جلو کشیدم ...  MP3 ایم رو خاموش کردم. و وارد اداره شدم... اتاق هیئت قایقرانی که یر از آدم بود ولی  در اتاق ما بسته بود! از بچه های قایقرانی احوال هیئت اسکیت رو پرسیدم... به علت نبود بخاری و یخ زدگی اعضای هیئت، کار تعطیل! اول فکر می کردم فقط طبیعت یخ زده! اون لحظه پی برم آدم ها هم می تونن منجمد باشن!

اول ناراحت شدم! حوصله نداشتم این همه راه رو پیاده بر گردم!... ولی بعد به خودم گفتم: از لحظه هات لذت ببر... خیلی از دختر ها تنهایی اجازه ی بیرون اومدن از خونشون رو ندارن... تو که داری چرا استفاده نمی کنی... حس کردم آزاد ترین دختر دنیام... به اعتمادی که خانواده و دوستام بهم دارن فکر کردم... لبخند زدم و به خودم گفتم: خیلی باحالی! خیلی دوستت دارم!

بیرون سوز می اومد. آهنگم رو گذاشتم:  قول می دم با کسی نرم گردش جایی، چونکه تنها تویی که واسم ارزش داری، اخلاقای تو یکی با من همیشه خاصن، شاید واسه اینه که من تو رو همیشه خواستم!!! (قربونه خودم و خدام برم!) زیپ کاپشنم رو بالا کشیدم و آوردم تا رو دماغم! واسه پیدا کردن راه میونبر همیشه از بیمارستان کناره استادیوم رد می شم.

مثل همیشه مردم انگار توریست دیدن! تا از بیمارستان در بیام 100 نفر بر می گردن نگای آدم می کنن! آخه نه شبیه مریضام، نه همسن دکتر ها و پرستارا! پس اونجا چه کار می کنم!

 بعد از بیمارستان... از دور یه سری دختر دره آموزشگاه کلک چی (قلم چی سابق!) پنج شیش تا دختر... در حاله مسخره بازی! چند تا هم پسر تو بولوار روبرو... داشتن از راه دور به هم علامت می دادن! تو دلم گفتم... حیف مادر و پدرایی که دلشون خوشه بچه شون رفته درس بخونه... به هر دری می زنن تا یه کم بچه هاشون پیشرفت کنن!  استادای پروازی، از این آموزشگاه به اون آموزشگاه. آزمون های مختلف و رنگارنگ... یاد بچه هایی افتادم که تو کلاس پیش دانشگاهی حتی هزینه ی خرید دفترچه ی آزمون سراسری هم نداشتن... اصلا قبول شدن به کلک چی رفتن و اینا نیست! من که تو عمرم حتی یک قرون هم بابت کلاس تقویتی ندادم! ( با آهنگ خوندم: یکی باید بگه آخر منو تو کجای کاریم؟ وسط یه راه روشن یا هنوزم توی غاریم...)

  از اون دخترا بدم اومد... آخه آدم چقدر سبک و عقله کم که گول 4 تا فقله پسر بچه رو بخوره!!! یه لحظه از دختر بودن خودمم متنفر شدم... حیف لحظه های مفید زندگی نیس آخه! دوس داشتم برم بهشون بگم: چند ساله دیگه می فهمین چه روزایی رو از دست دادین! همه تون سره کارین! یاد دوستاییم افتادم که سره کار بودن رو تجربه کرده بودن!

احساس غرور می کردم. به خودم افتخار می کردم... چون توصیه های ایمنی مامانم رو همیشه جدی می گرفتم و هیچوقت نذاشتم کسی منو سره کار بذاره!... ( این آهنگ کورش یغمایی رو تو دلم همیشه واسش می خونم: زندگی رو دوست دارم، تو رو از زندگی بیشتر...) خوشحالم چون حتی یک روز از زندگی من به خاطر داشتنه چیزی که این روزا بهش می گن "دوست پسر" از دست نرفته!

یه نفس عمیق کشیدم و خودم رو دره خونمون دیدم... تو این فکرا بودم که تمام مسیر رو طی کرده بودم... موقعی که خواستم در ساختمون رو ببیندم به خودم گفتم : دمت گرم ...