پ.ن ۱ :

از این به بعد تصمیم گرفته ام هرکدام از نوشته هایم را به کسی تقدیم کنم. لزوما مخاطب من آنها نیستند. به مخاطبانم شخصا می گویم که برای آنهاست! پس خیال باطل و افکار انحرافی ننمائید لطفا!  بلکه این تقدیم صرفا به خاطر این است که تشکر کوچکی باشد از آنها که باعث ایده و ایجاد خلاقیت ذهنی من در نوشتن متن مربوطه شده اند. 

پ.ن ۲:

چند روزی است که به خاطر بعضی از عکس العمل هایم در مفابله با موانع سر راهم احساس غرور می کنم! غرور همراه با شادی! لذت می برم از اینکه می توانم با حفظ آرامش ام، از پس آدم های عصبانی بر بیایم!

پ.ن  ۳:

 دیروز یک بلوز صورتی خیلی خوشرنگ از بوسینی خریدم! هنوز بدنم گرم است! کم کم دارم می فهمم  ۲۹ هزار تومان برای یک تی شرت ساد خیلی است ! ولی وقتی فکرش را می کنم، چون به جنسش مطمئنم،  هرچقدر هم که پول بدهم می ارزد!از داشتن این چنین جنس هایی لذت می برم.  مثل دوستانی  که به جنسشان مطمئنی و هرچقدر برایشان مایه بگذاری "زیادیشان " نمی شود. از داشتن اینطور دوستهایی هم لذت می برم!

پ.ن ۴ در ادامه ی  پ.ن۳ :

یک مثال  انگلیسی است که می گوید: ما هنوز آنقدر ثروتمند نشده ایم که چیزهای ارزان  بخریم!

ترجیح می دهم گران بخرم و کم بخرم، تا اینکه ارزان و زیاد! اگر دقت کنی، در خیلی از مایحتاج زندگی، کیفیت مهمتر از کمیت است! (اگرچه  استثناء هم وجود دارد! بهتر از از روش ماست مالی قانون اساسی استفاده کنیم: حقیقتا همیشه، همه جا، در هر زمان و مکان و موقعیت با هر شرایطی، کیفیت مهمتر از کمیت است، مگر در مواردی که قانون تجویز کند! )

اما مطمئنما  اگر تا الان به این نتیجه نرسیده ای، روزی حتما به این نتیجه خواهی رسید! لا اقل برای بعضی چیزها!

 * * *  *

این چند روز کیفم کوک بود! بر عکس دو هفته ای که گذشت! نمی دانی چقدر خوشحال می شوی وقتی برای روز معام، روز دانشجو، روز تولد، از شاگردانت کادو بگیری! انتظار ندارم ها ! ولی به هر حال آدمم دیگر! همه ی آدم ها  از کادو گرفتن خوششان می آید! مخصوصا اگر بی مناسبت و صرفا به خاطر سوغاتی هایی باشد که بچه ها از مسافرت آورده اند! کادو مهم نیست ها! مهم این است که در مسافرت هم به فکر خانوم مربیشان بوده اند!